Dutch John wrote:Neem het vergelijk tussen een zeis en een bosmaaier.
Treffend dat je een zeis aanhaalt als voorbeeld, zag Hennie er mee lopen en vroeg enerzijds uit bezorgdheid anderzijds uit onvervalste interesse of ze dat vaker had gedaan. Niet dus.
Tekst, uitleg en een demonstructie waren gewenst en dan pas kom je erachter hoeveel oefening het maaien met een zeis vraagt.
En hoe moeilijk het is om je eigen routinematige werk duidelijk te demonstreren. Maar wat ik verreweg het mooiste vond was de wil om het zich eigen te maken. Nu is de zeis in mijn geval een wat ongelukkig voorbeeld, mijn schouders vliegen na een half uurtje voor mijn gevoel in de fik, maar de essentie is wel waar.
Andere dingen moeten langzaam groeien en rijpen. Ik wou dat ik zonder GSM kon, professioneel is dit echter geen optie. Hij is dus ook niet van mij. De redenatie is, als je wilt dat ik bereikbaar ben, dan zorg en betaal je er ook maar voor. Maar wanneer je er dan een hebt gebruik je hem onwillekeurig meer dan je in de gaten hebt, niet voor het bellen maar meer voor de andere mogelijkheden. Ja ik erger me dan wel eens aan mezelf.
Maar ook hier is het zo dat wanneer ik het niet meer zou hebben ik waarschijnlijk privé er geen zou hebben.
En zo maak je dan je afwegingen, Twee bijkans antieke zeer zware gietijzeren zagen in de schuur, die ik voor kiloprijs heb gekocht.Letterlijk alles is te vervangen, en het loopt als een zonnetje. Die gaan mij normaal gesproken overleven, dat staat buiten kijf. Ook de maritieme Hansa onder de hakselaar is van een kwaliteit die heden ten dage denk ik onverkoopbaar is geworden.
Maar ook, wat gun je jezelf.
Ik heb gisteren een ander autootje gekocht. Ik kan echt wel zonder, maar de vrijheid die het me geeft is een luxe die ik me permitteer. Maar dan alleen wanneer ik het zo uit m'n achterzak kan betalen en hij wordt technisch geheel opgebruikt. Meestal gaat dat goed en heb ik jaren plezier van mijn keuze, de laatste keer had ik pech en moest na een klein half jaar afscheid nemen wegens motorschade die in mijn optiek niet meer rendabel was te herstellen. De keuze voor vervanging was dus ook een technische. Ook al was het ding 13 jaar oud en kon in mijn ogen nog wel een paar jaar mee.
En soms doe je onverhoopt een heel rendabele investering, ik heb nog steeds mijn Atlas 1602D. destijds gekocht voor 3000 gulden, nu heeft het ding een geschatte sloopwaarde van 3000 euro, aan gewicht en hulpstukken. Staat me niet in de weg, en het is eigenlijk best wel leuk, die wit uitgeslagen deutz 912 even aan te trappen. over duurzame techniek gesproken, bouwjaar 1978.
Maar omdat wij allebei ook een volledige werkweek hebben en er nog opgroeiende kinderen aan boord zijn, zul je nog concessies moeten doen en vooral heel goed moeten plannen. De wil is er maar je moet geen haast hebben. Ik zie het wel zitten om een heel eind te komen.
En bepaalde luxe's ontzeg jij je ook niet. Deze conversatie is ook niet op een Remington geschreven en dat is je dan ook van harte gegund.
Jan
