Dat hele lijntje is kennelijk verdwenen bij de crash jongstleden.
Ik lees recentelijk wat vage reakties hierop : "'hoe doet i dat?
en "we horen niks meer 
Welnu dan , alleen om het probleem wat genuanceerder te stellen en als stof tot nadenken waarbij ik hoop dat ontwerpers zoals er velen op dit forum discussieren er eens over gaan piekeren en met goede resultaten komen.
Als voorbeeld dit :
(gedachtenexperiment)
Neem een pannetje met een bodem van bv 500 cm 2 en doe daar 1 liter water in.
Hang het boven het kampvuur en kijk hoelang het duurt voordat het water kookt. Om de bodem niet geheel zwart te roeten hangen we de pan net boven de top van het vuur. Altijd eerst het vuur laten uitbranden en dan de warmte aftappen.
Nemen we nu echter een pannetje met een bodem van 1 m2 en 1 liter water dan kookt het water beslist eerder.
Tot zover duidelijk toch?
Nu nemen we het 1 ste pannetje met 500 cm 2 bodem weer en hangen dit op .
Maar we stoken er geen kampvuur onder maar we nemen een dakbrander die lekker blaast! , zo n ding op propaan en ong 5 tot 6 cm brander diameter.
Volle vlam laten razen en weer de vlampunt net onder de bodem van het pannetje.
U raadt het al: het water gaat sneller koken dan bij de eerste proef met het kampvuur ; misschien wel even snel als bij de 2e proef met het kampvuur en het pannetje met een bodem van 1 m2.
Laten we stellen dat de dakbrander volgas evenveel energie produceert als het kampvuur...........
Tot zover even .
Het lijkt een simpel verhaaltje maar wat ik hiermee wil duiden dat een warmtewisselaar niet op zichzelf staat maar samenwerkt met het stookgebeuren als geheel op een zeer complexe manier , er zijn veel faktoren die de vormgeving van de warmtewisselaar beinvloeden en ook het ontwerp van de vuurhaard, dus deze 2 zouden altijd als een geheel moeten worden ontworpen.
