Ecologieforum

Of anders gezegd: wat wil ik nou eigenlijk in het leven? Overpeinzingen op een winterse dag....

Het gaat al mis als je kind bent. Materialisme wordt gevoed vanuit alle mogelijke hoeken van de maatschappij, zoals de statusgerichtheid in je omgeving je bewustzijn manipuleert en de duizenden reclame-impulsen die langdurig inwerken op je onderbewustzijn. De huidige welvaart staat toe om in materialistische doelen vaak redelijk snel te voorzien. Geld genoeg en anders trekken we het uit de toekomst door het te lenen. Wat je dan mist, is het jarenlang dromen van en de reis naar het doel. En voor alle leeftijden geldt: het bezit van de zaak is het einde van het vermaak. Hoe korter de reis en hoe makkelijker het bereiken van het doel, des te sneller verschijnt een ander doel aan de horizon. En bijna altijd is hierdoor de kwaliteit van het doel ondergeschikt gemaakt aan de toegankelijkheid. Discipline, geduld en doorzettingsvermogen om het doel te bereiken zijn niet langer noodzakelijk, waardoor je niet kunt genieten van de reis naar het doel en van de kleine tussensuccessen.

Bij moderne status en materialisme komt uiteraard ook hun vriendje carrière om de hoek kijken. Ouders pushen te vaak hun kroost, om maar zoveel mogelijk te leren op een zo hoog mogelijk niveau. Bijna geen enkele opleiding laat de jeugd nadenken over waar hun interesses nu echt liggen. Met als gevolg dat ze verkeerde keuzes in bovendien te specialistische opleidingen maken. Daardoor jarenlang ontevreden werken. Vaak onder hun niveau, enerzijds door verwatering van de kwaliteit van het onderwijs, anderzijds door een overschot aan hoogopgeleiden. Waarbij je jezelf tevens kunt afvragen of het gedroomde niveau en het persoonlijke capaciteitsniveau op voorhand al niet strookten. Misschien "maken" de carrièrejagers het helemaal in de ogen van hun omgeving, maar vinden nooit wat ze echt willen. Of ontdekken het wel, maar staan door inmiddels gemaakte financiële beslissingen vastgepind.

Volgens mij weet je voor je twaalfde best waar je interesses liggen. Ergens tussen de zandbak en de boomhut heb je de fundamenten gelegd. Als je tenminste die gelegenheid gehad hebt en niet op voorhand bedorven bent door elektronische speeltjes en veroordeeld bent om een couch-potato te worden. Niettemin, het spelende kind ontdekt zichzelf. En is het niet belangrijker om de interesses van een spelend kind te stimuleren, dan het in het korset van een hedendaagse maatschappij te hijsen? Beroemde namen uit de geschiedenis hadden sterke karakters, maar wisten vooral al heel jong waar hun bestemming lag.

En waarom is spelen alleen voorbehouden aan kinderen? Waarom niet een leven lang spelenderwijs leren, in je eigen tempo, zonder druk van baas, bank of klanten en zeker zonder de sturende invloed van status en materialisme. Waarom zouden volwassenen alleen mogen spelen in sport, spel en hobby’s die voorbehouden zijn aan de avonden en het weekend? Nu kun je stellen: “Er moet wel brood op de plank komen”. Dat is zo. Maar hoeveel inkomen gaat er naar spullen die we niet nodig hebben, maar waarmee we onszelf kortstondig willen strelen door indruk te maken op andere mensen (die we volgens Rutger Bregman niet eens mogen…)? Hoeveel spullen zijn juist werkgerelateerd? Als je een auto nodig hebt om naar je werk 100 km verderop te gaan, wordt het misschien tijd om eens over ander werk te denken? Ik weet het, dit is schoppen tegen menig scheen, maar durf jezelf eens kritisch en objectief te beschouwen.

Dat een kind redelijk weet wat ie wil, hoeft niet te betekenen dat die lijn een leven lang strak gevolgd zal en kan worden. Er vanaf wijken om nieuwsgierig de grenzen te verkennen is zelfs gewenst. Interesses verschuiven, maar veranderen zelden radicaal. Of je moet tijdens je neoliberale carrière tot de ontdekking komen dat je het als kind eigenlijk beter wist, dan de tijd erna. En zelfs dan kun je stellen dat een mens heel veel tijd verspilt in een opleiding waarvan hij later te weinig gebruiken kan in een carrière waarin hij zich schikt, maar die nooit een vervulde droom zal worden.

Dus: blijf spelen!

Groet,
DJ

Klinkt bijna antroposofies.

Wij hebben hier een couchpotatoe van net 3jr. Kijkt het liefst een paar uur naar Bob de Bouwer op de ipad....moet dan ineens naar buiten om het scoop, wendy en titus in praktijk te brengen; de tuin wordt dan omgekeerd en het gat 50cm diep -'kunnen wij het graven' en 'wie heeft hier de leiding?'


55jaar geleden had ik een suffere kleutertijd, maar wel perfect dialect leren spreken. Dat wel.

Wat hetzelfde is gebleven is de aantrekkingskracht van hamer en spijkers

http://www.theminimalists.com/new-to-minimalism/

http://www.theminimalists.com/start/

Mooi omschreven DJ. Dan ben ik blij dat er plezier in werken is, samen met het idee dat je als klein baasje nog enigszins de route kunt bepalen.

Kinderen zelf laten beslissen is em niet. Onze oudste heeft een havo/vwo cito en gaat volgend jaar naar de middelbare. Nou hoeft ze geen vwo te doen als ze dat niet wil. Onder havo moeten we eens een goed gesprek hebben. Ze heeft nu toegang tot goed onderwijs. Als ze nu de kantjes erafloopt en ze krijgt met 25 jaar spijt, dan is een herkansing erg lastig. We zouden graag zien dat ze naar het vwo gaat. Zelf zegt ze dat ze dan te hard moet werken. Ok dan niet. Het moet wel leuk blijven. Net als met alles draait het om balans.
Materialisme is niks mis mee. Het zit ingebakken in de genen van de mens. Het gaat pas mis als carriere en bezit je leven gaan bepalen dan is de balans doorgeslagen en ontstaan de problemen.

En dat is eigenlijk altijd en overal het moeilijkste, de balans te vinden.

pelletpower wrote:Mooi omschreven DJ. Dan ben ik blij dat er plezier in werken is, samen met het idee dat je als klein baasje nog enigszins de route kunt bepalen.

Kinderen zelf laten beslissen is em niet. Onze oudste heeft een havo/vwo cito en gaat volgend jaar naar de middelbare. Nou hoeft ze geen vwo te doen als ze dat niet wil. Onder havo moeten we eens een goed gesprek hebben. Ze heeft nu toegang tot goed onderwijs. Als ze nu de kantjes erafloopt en ze krijgt met 25 jaar spijt, dan is een herkansing erg lastig. We zouden graag zien dat ze naar het vwo gaat. Zelf zegt ze dat ze dan te hard moet werken. Ok dan niet. Het moet wel leuk blijven. Net als met alles draait het om balans.
Materialisme is niks mis mee. Het zit ingebakken in de genen van de mens. Het gaat pas mis als carriere en bezit je leven gaan bepalen dan is de balans doorgeslagen en ontstaan de problemen.

En dat is eigenlijk altijd en overal het moeilijkste, de balans te vinden.

Het gaat pas mis als schulden het handelen bepalen....en dan heb ik het over de categorie 35plus academen die het niet voor minder dan 400ton hypotheek doen. Overigens is er nog een categorie 40plus (bedrijfskundigen bijv) met een 2onder1kapper in het gooi die het voor niet minder dan 875K doen -goed opgeleide ouders vinden dat fantastisch.

Mooi gesteld DJ! Ik wist al op m'n 10de dat ik tuinman wilde worden, simpelweg door mijn eigen instresses te volgen. Tot op de dag van vandaag speel ik nog steeds in de tuin en krijg ervoor betaald....

pelletpower wrote: Kinderen zelf laten beslissen is em niet. Onze oudste heeft een havo/vwo cito en gaat volgend jaar naar de middelbare. Nou hoeft ze geen vwo te doen als ze dat niet wil. Onder havo moeten we eens een goed gesprek hebben.
En dat is eigenlijk altijd en overal het moeilijkste, de balans te vinden.

Ik had zelf een universiteits advices met de cito, toch hebben mijn ouders het toegelaten dat ik naar het VMBO ben gegaan. Ik wist gewoon al vroeg wat ik wou en een hogere opleiding zou dus alleen maar een onnodige energie-verspilling zijn geweest.

Ok, dat zijn ouders met ballen.
Het gaat er inderdaad om dat je plezier hebt. Als er bepaalde dingen van je verwacht worden kan dat wel eens gaan botsen. Als ons dochtertje precies wist wat ze wilde worden, zou het ook geen probleem zijn. Iets met dieren kan net zo goed dierenarts als vrijwilliger op een manege zijn. Dan blijf ik voorlopig gebalanceerd een richting aangeven. Pushen zie ik ook in mijn omgeving. Die kinderen zijn al ongelukkig voordat er normaal gesproken iets zou zijn om ongelukkig te zijn. Hebben wij geen zin in dus, maar het blijven kinderen en die hebben af en toe grenzen nodig.

Maar spelen en plezier zijn en blijven belangrijk. Ook als je geen kind meer bent.

Voor heel veel kinderen stopt spelen op het moment dat je ze een kleurboek kado geeft en ze tussen de lijntjes leren kleuren.

Maar waar bestaat er nog een wereld waar je voor een tekening een stokje neemt en het zand gladstrijkt.

Ja da's ook een mooie. Dat klinkt als een omgeving waar weinig keuzes zijn.

Interessant van NPO : http://www.npowetenschap.nl/programmas/ ... pelen.html

De site bevat ook een test om te zien hoe speels men is.

Willem

Het probleem is dat iedereen een andere wijze van creativiteid en leren heeft. Observeerders vinden dit schoolsysteem prima, hun systeem zou goed zijn voor de doeners onder ones, maar niet echt voor de denkers en al helemaal niet voor de droomers op deze planeet.
Persoonlijk zou ik het moeten leren om alles als een doener te benaderen....

Het geldt m.i. niet enkel voor spelen. Doe alles met volle overgave, huil je, huil dan vanuit het diepst van je wezen. Moet je lachen? Lach dan! Hard en vol overgave!
Zingen is ook zoiets, veel van ons durven niet hardop iets te zingen, want wat zullen 'ze' wel niet van me denken...?
Nou het zal me wat, ik doe de dingen zoals ik ze voel... En ja, 'ze' kijken wel eens raar...nou en?

Bij ons is de belangrijkste levensovertuiging gebaseerd op het GBV principe: Gezond Boeren Verstand.

Wat je niet hebt, kun je niet uitgeven. Als je dat principe snapt, voorkomt het al heel veel dat een ander grip op je krijgt en je eigen koers gedwarsboomd wordt. Als je het er niet mee eens bent, moet je het zeggen, NEE is ook een antwoord.

Roelie wrote:Het geldt m.i. niet enkel voor spelen. Doe alles met volle overgave, huil je, huil dan vanuit het diepst van je wezen. Moet je lachen? Lach dan! Hard en vol overgave!
Zingen is ook zoiets, veel van ons durven niet hardop iets te zingen, want wat zullen 'ze' wel niet van me denken...?
Nou het zal me wat, ik doe de dingen zoals ik ze voel... En ja, 'ze' kijken wel eens raar...nou en?

http://www.jankortie.nl/default.asp?ID=101 Altijd een keer doen zo'n introductiemiddag. Anders deze geweldenaar zonder zweefniveau: http://www.ahk.nl/conservatorium/docent ... ercnossen/

Mooi geschreven DJ!

Ik heb zelf geen enkele opleiding afgemaakt, ik voelde me op geen enkele school thuis en zag nergens het nut van in.
Iedereen zei elke keer tegen me, je gaat er spijt van krijgen en maak nu een opleiding af maar ik heb er nog steeds geen spijt van dat ik geen opleiding afgemaakt heb en dat zal ik ook nooit krijgen.
Als er een baan is waar ik een opleiding voor nodig zou hebben en er zonder echt niet aan de bak kom, dan is het niet de baan die ik echt wil.

Ik heb eigenlijk nooit echt geweten wat ik wilde worden, soms vond ik iets leuk, maar na een tijdje was de lol er wel weer van af.
Een tijdje geleden liep ik door het dorp en zag een kind vrolijk, onbezorgd huppelend en zingend door de straten lopen en toen wist ik wat ik wilde worden, ik wil kind worden.
Het kind in mij zit al vanaf mijn kinderjaren opgesloten, altijd dacht ik aan wat anderen wel niet van me zouden denken als ik eens vrolijk huppelend rond zou lopen en gek zou doen. Altijd dacht ik dat ik gek was en dat zou laten zien als ik me niet gedroeg zoals andere mensen dat deden. De laatste jaren besef ik me dat de mensen om mij heen eigenlijk de gene waren die gek zijn/waren. Bijna ieder mens heeft het kind in zichzelf weggestopt omdat de 'maatschappij' dat "normaal" vind.

Ik wil spelen rennen huppelen zingen ontdekken, enkel durf ik me nog steeds niet helemaal te laten gaan.
Maar de dag dat het kind in mij zijn doorbraak vind komt steeds dichterbij.