Ecologieforum

Bugger! Dan is hier de link nog eens: https://picasaweb.google.com/1096136895 ... sDt8cOp0QE
Kan iemand bevestigen dat-ie het nu wel doet?

Jep, voor mij werkt ie nu

@Peter,

Zelf heb ik nog op een avond een demonstratie "wocket bouwen" gedaan. In 40 minuten was met het verhaal mee het hele ding geknipt en geplakt. Een kleine innovatie van mezelf: een half pindakaas blik met een groot rond gat in de bodem die afgedekt wordt door de pan en op zijn kop staat bovenop de wocket. De rookgassen kunnen ontwijken via de uitgeknipte gaten in de rand van het halve blik. Het ziet er een beetje uit als de vorm van een kroon.
Het effect is dat de vlammen tegen de bodem van de pan slaan en dan omlaag moeten in de richting van de uitgang. In de praktijk gebeurt dat ook, tijdens de demonstratie piekten af en toe vlampunten door de gaten naar buiten. De verf van het pindablik was in een ommezien bruin. Omdraaien van de ring kan ook, voor een wok is dat waarschijnlijk beter.

Zeker een goede ontwikkeling, dit blik op zijn kop.
Een nieuwe modus voor een pocket rocket.

Mooie foto's. Leuk idee ook.

Die pocket rocket-stove.

Daar kun je alle kanten mee op. Die vindt ik veel interesanter dan kachel met de houten paal in het midden, ik
denk dat de interesse vooral uitgaat naar hetgene wat je nodig hebt of waar je interesse op dat moment op gevestigd is.

Als er geen hout voor handen is, maar alleen zonlicht.
Dan kun je als die pocket stove van rsv is gemaakt de heat riser ook als solar koker gebruiken, een uitvouwbaar dish model.

Het pindakaas blik hangt dan in het brandpunt van de zonnestralen.

Als zo iets bestaat, dan kun je het gevormde rvs vergelijken met een primaire levensbehoefte.
Je kunt water koken met zonlicht, je kunt eten koken met een houtvuurtje, multifuntioneel.
In principe kun je van zout water zoet water maken als je de feed tube gebruikt als condensor.

@peter

voor de mallen die je maakt voor de zijdes van het toestel......

Als je de mogelijkheid wilt hebben om ze te hergebruiken zou je ze natuurlijk ook kunnen maken uit dat schuim maar dan voorzien van een laagje polyester, je hebt dan een harde schil die wat meer geweld aan kan, krimpfolie er overheentrekken en je kunt hem eenvoudig losnemen door er met een compressor lucht in te spuiten (in de naden).

mvg
wouter a

wouter a schreef:Als je de mogelijkheid wilt hebben om ze te hergebruiken zou je ze natuurlijk ook kunnen maken uit dat schuim maar dan voorzien van een laagje polyester, je hebt dan een harde schil die wat meer geweld aan kan, krimpfolie er overheentrekken en je kunt hem eenvoudig losnemen door er met een compressor lucht in te spuiten (in de naden).

Ha! Bedankt voor de tip. Ik heb nog niet voorzien in een paar lossende kanten, wat bij hergebruik echt wel moet. Mijn gedachten gingen uit naar: de kist uit elkaar schroeven, de schuimblokken aan flinters hakken en de beton schoon borstelen met een staalborstel. Maar met hergebruik moet dat wat minder destructief.

Nieuw projectje: een 10 liter horeca kookpan verzonken tot aan z'n oren in een 60 liter oliedrum. Het ding heet: een institutional barrel stove. Een kleine rocket er onder en de rookweg zodanig aangelegd dat-ie ook langs de hele zijkant van de pan gaat. Onder de oren de rook weer naar beneden en halverwege de drum uit de zijkant met een elleboog en een pijpje van 100 cm lang als schoorsteen. Te produceren voor de bio-diversiteits-tuin Vrij Groen in Leiden.
En een gewone wocket om ook nog te kunnen bakken.
Samen weer een knip-en-plak klusje met wat additioneel laswerk.

De barrel stove is klaar en heeft proefgedraaid met goed resultaat. Een heel interessant geval, ik moet komende week toch eens de Testo 330 meter er aan hangen. Wat ik wel gemeten heb: dit ding kan 5 liter water koken in 30 minuten met gebruik van 500 gram dunne houtjes. En dan kun je het schoorsteenpijpje nog gewoon beetpakken. Onder de vuurkamer is het vat leeg, de rook gaat niet zover naar beneden en dus blijft de onderste 10 cm gewoon steenkoud. Het is een kleine rocket, wat mij betreft had-ie langer mogen zijn, vanaf de bodem van de heat riser meet hij 22 cm. De rocket elleboog is gemaakt van 100x100x5 mm stalen buis, een beetje te zwaar materiaal voor het mooi. Waarschijnlijk duurt het daardoor tenminste 10 minuten voordat het ding ver genoeg is opgewarmd en de rook verdwijnt. De rookgassen gaan langs de bodem, daarna rondom langs de hele zijkant tot kort onder de handvatten, rondom naar omlaag en uit het gat aan de achterkant iets onder de helft van de hoogte.

Een aardig detail: de ervaring die ik een week eerder met plaatwerk heb opgedaan in Boxtel heb ik hier goed toe kunnen passen. Met dank aan Hans Bowier met wie ik tijdens die 4 dagen samen de blikgroep heb gevormd. De berekening van de diverse openingen is gedaan met een spreadsheet, te vinden op de website van Aprovecho Research Centre. Samen met een stuk of 8 filmpjes hoe het ding gebouwd moet worden. Uiteraard heb ik wat dingen anders gedaan, maar in grote trekken is de methode gelijk. Helaas geven ze geen maten van de verbrandings-kamer dus die heb ik gewoon maar op de gok gemaakt.

Soms komt er een heel klein beetje rook uit de rand van het deksel rondom de pan. Er kan geen andere in, deze rocket is letterlijk gebouwd rond een 10 liter pan. Een hoog model, 24 cm diameter en 24 cm hoog. Hier zijn wat foto's, gemaakt tijdens de bouw. Vandaag heb ik het ding gedemonstreerd voor een paar vrienden die op bezoek waren. Toen de 2,5 liter water kookte waren er 18 minuten verstreken en was er naar schatting driekwart van de 300 gram hout verstookt.

En ja hoor, de Testo meter moest er toch nog even aan te pas komen. Aan de barrel stove dus, die vandaag is omgedoopt tot Leidsche stoof. Dit exemplaar was namelijk bestemd voor de biodiversiteit tuin "Vrij Groen" in Leiden. Het plan is, hem onder andere op 3 oktober te gebruiken om een pan hutspot te maken in het centrum van Leiden. Met groenten erin uit de "Vrij Groen" tuin, als enige echte Leidsche hutspot.

Maar goed, de resultaten van de metingen.
Ik heb er 3 uitgevoerd, waarvan eentje binnen, aangesloten aan de schoorsteen. Het merkwaardige is, dat-ie qua karakter geheel afwijkt van de J-vorm rocket van Ianto Evans. Die is springerig, onvoorspelbaar en met soms extreem lage CO cijfers.
De Aprovecho uitvoering met horizontale voeding zoals deze stoof is verrassend gelijkmatig, met resultaten die er vrijwel gelijk uit zien, met een maar zozo koolmonoxide niveau en een enorme luchtovermaat. En een lage rookproductie, maar dat wisten we al.
Zie deze twee grafieken. De eerste is die test aan de schoorsteen, heeft een flinke CO piek aan het begin maar kabbelt daarna rustig verder, wat je er ook aan doet.



De tweede is nauwelijks anders, ondanks dat deze buiten gestart werd en dus geen schoorsteen trek had om mee te beginnen. De CO piek aan het begin is nog hoger, vermoedelijk veroorzaakt door overladen in het begin. Ik dacht het ding daarmee sneller op temperatuur te krijgen maar dat werkte niet. De zuurstof, de groene lijn in de grafiek is als geheel iets lager. Rendement is niet schokkend hoog omdat de luchtovermaat zo groot is terwijl de afgas temperatuur toch bij ongeveer 100 graden blijft steken. Ik heb ook nog geprobeerd om die laatste op te voeren toen het water al kookte, maar dat had nauwelijks effect. De hoeveelheid warmte die wordt opgenomen blijft onverminderd hoog.



Vandaag heb ik het apparaat naar Leiden gebracht en daar gedemonstreerd. De mensen van de tuin waren er blij mee, het ding ziet er veel beter uit dan ze gedacht hadden. En dat met zo'n *pest* beetje hout liters water aan de kook te krijgen zijn was ook voor hen een grote verrassing.

Een maand geleden was ik vast van plan om de mallen voor de vuurbeton rocket af te maken. Vandaag eindelijk zover gekomen en de stukken zijn gegoten. Morgen kan ik lossen, maar dan is het ding natuurlijk nog niet klaar.
Eerst een paar foto's voor de duidelijkheid.



De mallen (eentje links en eentje rechts) zijn gemaakt van betonplex en alle uitsparingen en openingen van xps-schuim. Goed te bewerken maar erg kwetsbaar. Het schuim is in het kistje geplakt met dubbelzijdig plakband wat gewoonlijk voor vloerbedekking wordt gebruikt.

Op de volgende foto is goed te zien wat de bedoeling is: rechts komt de feed tube met aparte beluchting direct boven de vlammen die de burn tunnel in gaan. Even verder een oplopende richel met een scherpe rand die hopelijk laminaire stroming ter plekke gaat verbreken. Het plafond van de burn tunnel ligt een beetje scheef, waardoor bij starten de vlammen zich in het midden concentreren. Links de plek waar de heat riser op komt te staan, met een rond oplopende achterkant die schoefvormig is gemaakt. Niet zo duidelijk zichtbaar, maar in ieder geval zodanig dat de vlammen en gassen eerst naar het midden geconcentreerd worden en daarna in twee hopenlijk ronddraaiende vortexen gedeeld worden. Als de boel gelost is maak ik er nog een paar foto's van.




Of het gaat werken? Ik heb er geen flauw idee van, en voor een simpel ding is deze manier toch behoorlijk ingewikkeld. Maar wie weet, als het ding hierdoor minder grillig gedrag gaat vertonen dan is het toch de moeite waard. Wat niet geprobeerd is blijft in elk geval onbewezen.

Voortgang van de mini raket:
De gietstukken zijn gelost en bijgewerkt, de stalen buis is geslepen en gelast, de vermiculiet plaat voor de heat riser is gezaagd en geschroefd.
Het lossen ging betrekkelijk snel maar zeer destructief. Kon moeilijk anders, sommige kanten waren tegen-lossend zodat de schuim blokjes er gewoon niet allemaal uit konden.



De pasvlakken zijn niet echt goed en dat vergt wat slijpwerk. Na een uurtje prutsen past alles toch wel op een halve mm nauwkeurig. Alle ingewikkelde vormen en aanpassingen voor de andere onderdelen zitten in de gietstukken.



De buis voor de feed tube is vrij simpel, een buis van 100x100x4 mm en 170 mm lang, met twee stukken van 80 mm lang ertegenaan gelast. Die twee stukken zijn uit een soortgelijke buis gezaagd/geslepen. Leve de slijpschijfjes van 1 mm dik!



Dan de buis pasmaken in het samengestelde blok, de heat riser pasmaken en alles in elkaar zetten.



En vervolgens kon ik het natuurlijk niet laten om de fik er in te steken. Het ding pakt heel snel op, binnen twee minuten was de rook al verdwenen.



Ik hoop dat het duidelijk is waar die aangelaste stukken voor dienen: steun om de buis op zijn plek te hangen en toevoer van lucht (80x10 mm) die niet geblokkeerd kan worden aan de kant van de burn tunnel.

De montage volgt nog.

Montage gaat eigenlijk vrij snel.
Vuurvilt tussen de gietstukken en aan de zijkanten van de feed tube. Met lijmtangen aanklemmen en drie ijzerdraadjes rond het ding spannen in van de voren gemaakte sleufjes op de hoeken.
Een van de vuilnisbakken aanpassen en een blokje vermiculietplaat op de bodem om het ding te laten dragen.
Dan het hele stuk naar binnen schuiven, centreren en afplakken met alu tape.
Het blik rond de feed tube pasmaken, met popnagels aan de vuilnisbak bevestigen en afplakken tegen uitlopen van de vermiculiet. Vullen van de bak en het blik, plaatsen van de heat riser met nog een paar extra flappen om het ding op zijn plaats te houden.
Deksel van het blik pasmaken en een hapje uit de voorkant knippen voor lucht toevoer rond de feed tube. Op deze manier wordt het deel dat ik liever niet heet heb ook nog wat gekoeld.
De 55 liter vaatjes erop en de schoorsteen aansluiten, en het ding is klaar voor gebruik. De eerste echte stook valt niet tegen, hij pakt goed op en kan aardig tegen helemaal volstoppen van de feed zonder dat de koolmonoxide door het dak gaat. En hij maakt vanaf de eerste minuut een brommend rocket-geluid waar hij niet vanaf te brengen is, wat voor gekke toeren ik ook uithaal.

Resultaten, grafieken en andere rimram volgen morgen of overmorgen. Het ziet er goed uit, mogelijk heb ik een manier gevonden om het ding stabiel te krijgen. Van boven af lijkt het er op dat die ingewikkeld geprofileerde achterkant niet echt wat doet, het kan zijn dat een schuin oplopende kant al voldoende is.

De resultaten.
In de loop van drie dagen heb ik vijf testruns gedraaid. Met verschillende insteek en, het moet gezegd, wisselende uitkomsten. De eerste heb ik heel netjes gedaan, met vrij uniform dun hout, niet volproppen en rustig bijvullen wanneer nodig. Een keer heb ik de filter van de meter verwisseld wat zichtbaar wordt als een steile dip in de (rode) rendement lijn. De twee pieken in de (paarse) CO lijn zijn het gevolg van provocaties: op die momenten heb ik er een paar handenvol splinters bij gegooid om te zien of-ie dat ook kon verwerken. Ook dat wordt nog, met gering protest, geaccepteerd want de pieken gaan niet hoog zoals in sommige andere testen. Let op het lage niveau van de koolmonoxide na 35 minuten: kennelijk is de verbrandings temperatuur daarna ongeveer een uur boven 1000 graden C. geweest.

Gemiddelden van deze run: O2 10,5 %, eff. 90,3 %, CO 304 ppm, Tr 143 graden C.



Heel netjes, uiterst tevreden, en nu maar zien wat de volgende doet.
Ook daar een filter verwisseld, geen provocaties of andere grappen uitgehaald. En ook nu werd ik weer beloond met een mooie grafiek. De hele CO lijn beweegt zich nu tussen 0 en 1500 ppm, een droom om voorbij te zien komen. Zuurstof en rendement lijnen gaan nog steeds heftig op en neer maar veel minder dan bij eerdere testen.

Gemiddelden van deze run:O2 14,1 %, eff. 83,2 %, CO 452 ppm, Tr 160 graden C.



De volgende run heb ik het wat anders aangepakt: een flinke lading dun gesplitst hout klaar gelegd en zoveel er in gepropt als er in de feed tube paste. Met het idee dat er dan veel meer brandend oppervlak is, waardoor het ding mogelijk de hik zou kunnen krijgen en de CO weer door het dak zou gaan. Maar alle moeite voor niets , eigenlijk deed-ie het alleen maar beter. Het laagste punt van de zuurstof was het kleinste getal wat ik gezien heb dat nog goed ging: 4,8 %, de luchtovermaat was toen nog maar 1,3.

Gemiddelden van deze test: O2 11,3 %, eff. 88,2 %, CO 324 ppm, Tr 165 graden C.



Toen begon het op te vallen dat de gemiddelde temperatuur op ging lopen. Daar kan wel wat aan gedaan worden door er nog een vat op te zetten. Maar ten eerste heb ik niet nog een vat staan en ten tweede zijn de testen dan niet meer onderling vergelijkbaar. Dus neem van mij maar aan dat het rendement ook gemakkelijk een gemiddelde van meer dan 90 % kan halen.

Bij de volgende test heb ik het over een andere boeg gegooid: nu dikker en dun hout door elkaar, blokjes en latjes, kruimels en splinters, kortom een rommeltje. En de grafiek doet daar braaf aan mee, het hobbelt op en neer, het ding brulde af en toe zo hard als een V1, zodat de vaatjes er van gingen rammelen. Heet werd-ie wel, de thermometer aan de rand van het bovenste vat bleef een tijdje op 250 graden hangen. Toch ging het niet slecht, het lijkt er op dat het misschien wel een consument-bestendig geval zou kunnen zijn.

De gemiddelden voor de volledigheid: O2 15,7 %, eff. 77,1 % CO 1323 ppm, Tr 170 graden C.



De laatste test is weer wat anders: nu braaf gestart met dun hout en verder aan de gang gehouden met wat dikker hout. Niet heel dik, in plaats van latjes werden het plankjes van 2,5 cm dik en 5 of 6 cm breed. Minder brandend oppervlak, minder hoge temperatuur. Maar merkwaardig genoeg niet meer vervuiling. Wel een kleiner rendement vanwege de grotere flow van lucht door het ding en de grotere luchtovermaat.

En nu ook weer de gemiddelden: O2 15,5 %, eff. 75,3 %, CO 826 ppm, Tr 185 graden C.



Kortom, dit is een heel interessant ding! Het gaat voor zover ik kan zien ook niet om het materiaal waarmee deze rocket is opgebouwd maar om de vormgeving van de burntnnel. Dat dakvormige plafond en de schuin staande struikeldraden leveren vanaf de start meteen een berg turbulentie. De 2e stroom die niet dicht gestopt kan worden met brandstof speelt hier ook een grote rol in, het is niet mogelijk om te weinig lucht te krijgen.

Peter,

Hoe denk je die twee helften in de toekomst op hun plaats te houden ? (Gaan de ijzerdraadjes niet uitzetten bij deze hitte ?)

Waarom heb je deze (relatief) korte lengte genomen voor de burntunnel ?

En kan vuurbeton eindeloos 1000°C aan ?

G

Gandalf schreef:Hoe denk je die twee helften in de toekomst op hun plaats te houden ? (Gaan de ijzerdraadjes niet uitzetten bij deze hitte?)

Hi G.,
Als je goed naar de foto's hebt gekeken heb je gezien dat er twee nokken in de vorm van een driehoek aan de ene helft zitten en twee uitsparingen in de andere. Dat voorkomt dat de twee helften van elkaar af gaan lopen. De ijzerdraadjes zetten inderdaad uit, maar het vuurbeton ook. Ik heb uitgebreide ervaring met deze constructie, in een kachel van 10 jaar oud die uit elkaar gehaald werd bleken de draadjes nog in ongeschonden staat. Het enige wat er in mijn opinie mee kan gebeuren is doorroesten. Zou opgelost kunnen worden met inox draad.

Gandalf schreef:Waarom heb je deze (relatief) korte lengte genomen voor de burntunnel?

Volgens het boekje van Ianto Evans moet de burn tunnel zo kort mogelijk zijn. Dat is hier ook zo, 10 mm korter had nog wel mogelijk geweest maar dan is het ook op. Door meer lengte in de tunnel neemt ook de massa toe. Overigens is de tunnel 15 cm lang, voor een systeem van 10x10 cm is dat niet overdreven kort.

De riser is een ander verhaal, die is naar verhouding dan weer lang. Dat heeft te maken met het fenomeen dat de hete en snel stromende kern in zo'n smalle buis een kleine doorsnede heeft. Met als gevolg dat per lengte buis de onderdruk ook kleiner is dan bij een full size systeem. DJ is tot dezelfde conclusie gekomen, met een riser van 40 cm wat afgaand op het boekje in verhouding is, kom je echt stijgvermogen te kort.

Gandalf schreef:En kan vuurbeton eindeloos 1000°C aan?

Niet eindeloos, maar de specificatie is 1200 graden dus de temperatuur blijft daar ruim onder. De eerste kachel die ik heb gebouwd van deze beton is nu 27 jaar oud, nooit uit elkaar geweest of gerepareerd. Komende winter gaat hij gewoon weer gestookt worden.