Het was een vruchtbaar bezoek, geanimeerde gesprekken, vragen en aanmerkingen waren niet van de lucht. En de lunch was echt verrukkelijk, een aanbeveling voor iedereen die een kacheltje bij Holtere zou willen gaan meten.
In elke kachel kun je een back-end en een front-end onderscheiden. Het front-end is daar waar de verbranding plaats vindt, het back-end is daar waar de warmte aan de rookgassen onttrokken wordt. Dat zijn twee functies die elkaar ook nog gedeeltelijk kunnen overlappen, bijvoorbeeld omdat het lijf van de vuurkamer natuurlijk ook warm wordt en uit gaat stralen naar de woonruimte. Het back-end werkte naar verwachting, de watervoerende mantel warmde op en ging warmte naar de buffer transporteren.
De resultaten van de meting waren gewoon minder goed, torenhoge CO waarden waarbij de meter de automatische verdunning inschakelde waren eerder regel dan uitzondering. Een paar meetwaarden waren best wel goed, rendement was gemiddeld 88,1%, fors hoog voor zo'n kleine kachel waarvan we (Michel en ik) dachten dat de wisselaar te klein zou zijn voor de omvang van de stookruimte. De luchtovermaat kwam op het hoogtepunt van de stook zonder verstellen van de inlaten moeiteloos op 1,5 lambda. Dat betekent dat de restzuurstof nog maar 10% bedroeg.
Maar de kwaliteit van de verbranding was eerlijk gezegd ver onder de maat.
Eigenlijk ben ik er nog steeds niet uit wat nu de oorzaak was, maar waarschijnlijk was het een combinatie van factoren. Ik probeer er een paar te noemen die allemaal in min of meerdere mate bijgedragen kunnen hebben aan deze resultaten.
De vuurkamer is rond, links en rechts van het brandhout is een boel ruimte, dat is niet gunstig. De secundaire beluchting via de twee buizen zit zo hoog dat ze nooit op de gunstige hoogte van 5 tot 10 cm boven het brandende hout kunnen uitkomen. Bovendien deden die buizen niet veel, de combinatie met de ruitspoeling, die overigens wel prima werkte, is daar waarschijnlijk debet aan. De frontbeluchting onder de deur werkte veel te goed, in feite wilde het hout de eerste 15 cm achter de deur niet lekker branden, alsof het te sterk gekoeld werd door de binnenkomende lucht. Nu moet ik ook aantekenen dat Holtere alle as voor onze komst er uit had geschept, waardoor het hout een stuk onder de luchtinlaat lag. Er ontstond dus een soort kom waar de koude lucht in stroomde en het onderste hout te koud hield.
Hier is de grafiek die door de Testo geproduceerd is.
13012012.gif
En de gemiddelden van deze stook:
O2 13,3 %, eff 88,1 % CO 8816 ppm, Tr 135 graden Celsius.
Uiteraard is geprobeerd ter plekke aanpassingen te bedenken om de verbranding beter te laten verlopen. In ieder geval niet proberen om de kachel te regelen met de klep in de pijp, maar de toevoer lucht zo klein mogelijk te maken. Op de juiste plaats, liefst voorverwarmd en de temperatuur van het vuur zo hoog mogelijk.
Het is niet algemeen geaccepteerd dat beperking van de luchttoevoer veel meer rendement oplevert dan de temperatuur van de afgassen laag proberen te houden. Toch is dat de enige goeie manier, beginnen bij het front-end, als de verbranding geoptimaliseerd is kun je altijd nog proberen om meer warmte te onttrekken aan de rook gassen. Vaak blijkt dat misschien nog een paar procent op te leveren, terwijl een krappe toevoer het rendement tientallen procenten kan laten stijgen. Uiteraard samengaand met een goede kwaliteit van de verbranding, helaas alleen te doen met meetapparatuur.
Nu is het afwachten tot Holtere in de lente de nodige aanpassingen heeft gepleegd, dan kan er nog eens gemeten worden.
Heeft iets met vuur en rook te maken natuurlijk.
