Re: lokale samenwerking verstevigen onder de "arme" klasse
Posted: 16 Jun 2013, 18:18
Hmm, ik zou bij alle (ongetwijfeld goed bedoelde) suggesties om veranderingen aan te brengen en een evt. "mind reset" (overigens @Gandalf's link: LOL!!!!) gewoon mijn schouders op kunnen halen en denken "Tja, ze weten écht niet waar ze het over hebben" maar vind toch dat ik nog wel een beetje uitleg kan geven.
Ik heb van 2008 t/m begin 2011 wat extra geld verdiend door voor ca. 2ct per woord te vertalen. Ik ben nl. wel ene goede vertaler (bilingual) maar heb geen papieren. Dat kwam er in de praktijk op neer dat ik bijna 15 en soms 20 uur per dag (!!) in de oude relaxfauteuil met een laptop op schoot zat en niet meer dan 3-5 uur slaap kreeg. Bijkomend nadeel was dat het bedrijf zich in China bevond en er dus andere deadlines op nahield dan hier. Na 3 jaar was ik gesloopt en moest ik enkele maanden bijkomen van het ploeteren om maandelijks een paar honderd euro bij te verdienen.
Eind 2011 kon ik voor een ander bedrijf aan de gang. Weer bijna hele dagen werken voor 2, en soms maar 1 ct per woord (je moet heel erg slikken en je trots opzij zetten) om wederom een paar honderd euro extra te verdienen. We hadden het echter wel wat ruimer en konden daardoor een deel aflossen van de ruim 75.000,00 euro schuld waar de ex van Pard hem (ons) mee had laten zitten. Kleine duiding: ze bestelde onder 5 verschillende identiteiten spullen, vroeg in zijn naam een DigiD aan (hij is dyslexisch en vertrouwde haar de financiën toe) en verschafte valse informatie aan de belastingdienst, en trok zijn rekening leeg na betaling van het salaris om haar eigen schulden af te lossen zonder de nutsbedrijven te betalen. En dit is slechts het topje van de ijsberg.
Ondertussen zochten we tussen oktober 2008 en mei 2009 wanhopig naar de kinderen van Pard, en moesten nadat we ze eindelijk hadden gevonden alle zeilen bijzetten om de diverse instanties er op te attenderen dat zij niet veilig waren bij hun moeder. Gelukkig was de Raad voor de Kinderbescherming goed bezig en werd er in 2010 een ondertoezichtstelling over beide kinderen uitgesproken. Helaas ging het bij Jeugdzorg mis en ging het snel bergafwaarts met de kinderen. Letterlijk. Uiteindelijk doorzag ook BJZ dat moeder totaal geen interesse had in de kinderen, anders dan ze als wapen tegen Pard te gebruiken, en in juli 2011 kregen wij het jongste kind. Een hoopje ellende dat totaal verwaarloosd was en nu, na veel onderzoeken, post-traumatische-stress-stoornis blijkt te hebben t.g.v. zowel geestelijke als fysieke mishandeling door zijn moeder en haar verschillende partners.
Tussendoor moesten we medio 2010 ook nog eens het huis uit dat we van mijn moeder zouden overnemen omdat zij op onze afspraak terugkwam en moesten we noodgedwongen intrek nemen in het casco gesloopt huis dat we op het punt stonden te verkopen.
In november 2012 kregen we ook het oudste kind nadat zij door haar moeder uit huis was gekegeld vanwege wederom een nieuwe relatie. We kregen een bijna 17-jarige tiener in huis die zwaar verslaafd bleek te zijn, waarschijnlijk aan dezelfde stoornis als haar moeder leed (borderline), en zo panisch/mentaal gestoord/manipulatief bleek te zijn dat ze me zelfs tot aan het toilet achtervolgde. We hebben het 5 maanden met haar uitgehouden, zijn van de ene naar de nadere therapeut gerend, brachten het paasweekend door met op 2 dagen het GGZ-crisisteam thuis omdat ze al 2 weken niet wilde eten en hebben haar op alle fronten geprobeerd te helpen. Helaas wilde zij niets accepteren en ging het gezin er bijna aan kapot. Alle 3 de andere kinderen hadden een gruwelijke hekel aan haar maar vooral haar broertje moest het ontgelden, en na het zoveelste incident moesten we begin mei dit jaar helaas de conclusie trekken dat een "gelukkig gezin met alle 4 de kinderen" niet mogelijk bleek te zijn.
Daarnaast bleek de therapie voor mijn eigen zoon (18, Asperger, bipolair) niet aan te slaan en kwam hij weer thuis wonen. De jongste heeft eveneens autisme, ADD en dus ook PTSS. Tenslotte is er nog een meid van bijna 16 die heftig pubert maar ondanks alles toch in 4 Gymnasium zit.
Een andere mind set? Is niet nodig denk ik. Ik denk dat we, zoals deze gezinsvoogd en andere hulpverleners hebben gesteld, ontzettend veel voor de kinderen hebben gedaan en daar nu wel een beetje moe door zijn. Zeker in mijn geval zijn de laatste jaren toch wel behoorlijk energievretend geweest, met 2 autistische jongens waarvan 1 nog met extra problemen wat betreft zijn moeder, een puberende dochter die toch graag ook "normale" dingen wil doen, en tijdelijk een junkie die het hele gezin terroriseerde.
Nu jullie dit weten zul je je misschien kunnen voorstellen dat ik de suggesties m.b.t. werk zoeken en "mind changes" een beetje sceptisch beschouw. Je kunt energie immers maar één keer uitgeven.
KHN
Ik heb van 2008 t/m begin 2011 wat extra geld verdiend door voor ca. 2ct per woord te vertalen. Ik ben nl. wel ene goede vertaler (bilingual) maar heb geen papieren. Dat kwam er in de praktijk op neer dat ik bijna 15 en soms 20 uur per dag (!!) in de oude relaxfauteuil met een laptop op schoot zat en niet meer dan 3-5 uur slaap kreeg. Bijkomend nadeel was dat het bedrijf zich in China bevond en er dus andere deadlines op nahield dan hier. Na 3 jaar was ik gesloopt en moest ik enkele maanden bijkomen van het ploeteren om maandelijks een paar honderd euro bij te verdienen.
Eind 2011 kon ik voor een ander bedrijf aan de gang. Weer bijna hele dagen werken voor 2, en soms maar 1 ct per woord (je moet heel erg slikken en je trots opzij zetten) om wederom een paar honderd euro extra te verdienen. We hadden het echter wel wat ruimer en konden daardoor een deel aflossen van de ruim 75.000,00 euro schuld waar de ex van Pard hem (ons) mee had laten zitten. Kleine duiding: ze bestelde onder 5 verschillende identiteiten spullen, vroeg in zijn naam een DigiD aan (hij is dyslexisch en vertrouwde haar de financiën toe) en verschafte valse informatie aan de belastingdienst, en trok zijn rekening leeg na betaling van het salaris om haar eigen schulden af te lossen zonder de nutsbedrijven te betalen. En dit is slechts het topje van de ijsberg.
Ondertussen zochten we tussen oktober 2008 en mei 2009 wanhopig naar de kinderen van Pard, en moesten nadat we ze eindelijk hadden gevonden alle zeilen bijzetten om de diverse instanties er op te attenderen dat zij niet veilig waren bij hun moeder. Gelukkig was de Raad voor de Kinderbescherming goed bezig en werd er in 2010 een ondertoezichtstelling over beide kinderen uitgesproken. Helaas ging het bij Jeugdzorg mis en ging het snel bergafwaarts met de kinderen. Letterlijk. Uiteindelijk doorzag ook BJZ dat moeder totaal geen interesse had in de kinderen, anders dan ze als wapen tegen Pard te gebruiken, en in juli 2011 kregen wij het jongste kind. Een hoopje ellende dat totaal verwaarloosd was en nu, na veel onderzoeken, post-traumatische-stress-stoornis blijkt te hebben t.g.v. zowel geestelijke als fysieke mishandeling door zijn moeder en haar verschillende partners.
Tussendoor moesten we medio 2010 ook nog eens het huis uit dat we van mijn moeder zouden overnemen omdat zij op onze afspraak terugkwam en moesten we noodgedwongen intrek nemen in het casco gesloopt huis dat we op het punt stonden te verkopen.
In november 2012 kregen we ook het oudste kind nadat zij door haar moeder uit huis was gekegeld vanwege wederom een nieuwe relatie. We kregen een bijna 17-jarige tiener in huis die zwaar verslaafd bleek te zijn, waarschijnlijk aan dezelfde stoornis als haar moeder leed (borderline), en zo panisch/mentaal gestoord/manipulatief bleek te zijn dat ze me zelfs tot aan het toilet achtervolgde. We hebben het 5 maanden met haar uitgehouden, zijn van de ene naar de nadere therapeut gerend, brachten het paasweekend door met op 2 dagen het GGZ-crisisteam thuis omdat ze al 2 weken niet wilde eten en hebben haar op alle fronten geprobeerd te helpen. Helaas wilde zij niets accepteren en ging het gezin er bijna aan kapot. Alle 3 de andere kinderen hadden een gruwelijke hekel aan haar maar vooral haar broertje moest het ontgelden, en na het zoveelste incident moesten we begin mei dit jaar helaas de conclusie trekken dat een "gelukkig gezin met alle 4 de kinderen" niet mogelijk bleek te zijn.
Daarnaast bleek de therapie voor mijn eigen zoon (18, Asperger, bipolair) niet aan te slaan en kwam hij weer thuis wonen. De jongste heeft eveneens autisme, ADD en dus ook PTSS. Tenslotte is er nog een meid van bijna 16 die heftig pubert maar ondanks alles toch in 4 Gymnasium zit.
Een andere mind set? Is niet nodig denk ik. Ik denk dat we, zoals deze gezinsvoogd en andere hulpverleners hebben gesteld, ontzettend veel voor de kinderen hebben gedaan en daar nu wel een beetje moe door zijn. Zeker in mijn geval zijn de laatste jaren toch wel behoorlijk energievretend geweest, met 2 autistische jongens waarvan 1 nog met extra problemen wat betreft zijn moeder, een puberende dochter die toch graag ook "normale" dingen wil doen, en tijdelijk een junkie die het hele gezin terroriseerde.
Nu jullie dit weten zul je je misschien kunnen voorstellen dat ik de suggesties m.b.t. werk zoeken en "mind changes" een beetje sceptisch beschouw. Je kunt energie immers maar één keer uitgeven.
KHN
