Ecologieforum

Heb een poosje een dergelijk ding te leen gehad, een hooithermometer.
Zit nu zelf op een te azen, echter met kleine charges (< 3 M3 ) geen last omdat de laagdikte dan beperkt is.

Ik zal er een voor je reserveren , hou je een open dag ,breng ik hem wel mee

jwardenier schreef:Ik zal er een voor je reserveren , hou je een open dag ,breng ik hem wel mee

super!!

Ik had vanavond plaatjes willen posten van de bunker, maar dit zal overdag moeten. Met led-licht is fotograferen iets heel bijzonders.

Dus een overweging.

Een grote uitdaging is de bouw van de condensor.
Op het forum is een topic te vinden waar geprobeerd wordt de energetische winst van de terugwinning van de warmte van het fysieke en chemisch gevormde water te berekenen.
Met mijn Hennie (mijn prive-scheikundige) ook een stevige discussie gevoerd.
Maar waar het mij om gaat is het volgende. Hoe minder water ik hoef te verdampen des te hoger wordt het energetisch rendement.
Dit kun je ook omdraaien. Ben je in staat de latente warmte uit de waterdamp terug te winnen dan vervalt de noodzaak tot het zo droog mogelijk maken van de brandstof.
Stookdroog is dan zo droog dat de brander goed functioneert.
Dus wanneer ik een goedwerkende condensor bouw hoef ik het gehakselde materiaal niet verder te drogen dan dat het schimmelvrij blijft en niet broeit.
Dan schiet het open kunnen de droog-cycli korter op elkaar.

De condensor zelf bestaat uit twee RVS oliedrums op elkaar gelast met daarin een groot aantal windingen van zogenaamd "wellrohr". Dit geeft het benodigde grote oppervlak.
De werking is volgens het zogenaamde downdraft principe, rookgas warm bovenin en koud onder uit.
Water gaat volgens het tegenstroomprincipe, koud onderin en warm boven er weer uit.
Op dit moment heb ik geen idee hoe dit gaat werken, maar ik hou wel van dit soort uitdagingen.
Komend weekend een begin maken met de constructie.
Toch heb ik afgelopen zondag nog getwijfeld.
Tijdens de proefstook van de ketel kwam de rookgastemperatuur amper boven de 100 graden uit bij een watertemperatuur van ruim 80 graden in de ketel.
Op zich iets om je over te verheugen, maar ik ben natuurlijk de 200 tot 230 graden van de frohling gewend.
Dus de winst zal echt uit de condensatie moeten komen en niet zozeer uit de afkoeling van hete rookgassen.
Uitdaging zei je?

Jan

Het volgende is puur intuïtief. Biologisch/chemische wetenschap mag het weerleggen.

Ik meen dat "nat" hout stoken niet door condenseren van rookgassen weer goed te praten is. Om twee redenen. Allereerst wordt het lastiger om hogere verbrandingstemperaturen te bereiken, omdat de waterverdamping energie rooft op een moment dat je het eigenlijk niet wilt. Ten tweede kan de uit het hout ontwijkende waterdamp de toevoer van zuurstofmoleculen hinderen, waardoor geen optimale oxidatie ontstaat. Het omzetten van houtteren tot kleinere moleculen die wel snel oxideren kost nu eenmaal tijd en hinderlijke waterdamp kan deze teren dan al uit de vuurhaard weggevoerd hebben.
Natuurlijk spelen beide factoren een mindere rol in geblazen ketels.

Daarnaast is er nat hout en nat hout. Als door een te korte droging de celstructuur van het hout nog intact is, dan zal het vocht trager ontwijken dan bij droog hout dat een keer nat geregend is.

Groet,
DJ

jwardenier schreef:de wilg zal ik om de 7 jaar 7 bomen van knotten

John, wanneer ik dat op mijn wilgen zou toepassen zou het geoogste hout veel te zwaar worden voor mij.
Vier tot vijf jaar oude stekken met een beginmaat van ongeveer 5-8 cm doorsnede en 3 meter lang zijn nu tegen de 8 tot 10 meter hoog.
Dat gaat er dit winter af en een behoorlijk deel is zonder kloven niet verhakselbaar. (te dik)
Ik denk dat ik 1.5 tot 2 jarig materiaal oogst, geselecteerd op dikte. ik knot eigenlijk voortdurend en laat de jonge rechte tenen uitgroeien en de kromme rommel knip ik weg.
Wel komt er jaarlijks een dikke hoeveelheid mest om de voeten.

Laurier is een heel ander verhaal. Dat is zelfs zwaar te mishandelen en komt dan weer vol enthousiasme terug. En het is met blad en al prima brandstof gebleken.
Het harde blad is vettig en brand zelfs vers als een fakkel. Het is onze windhaag / erfafscheiding. Bovenstaande haag is al gauw een paar honderd meter lang.

jwardenier schreef:,je had het over de restwarmte van het drogen ,geeft het hout zelf warmte af of verwarm je tijdens het drogen .

Ik overweeg om de de lucht die ik via de gaatjesvloer onder het gehakselde materiaal blaas voor te verwarmen met restwarmte uit de condensor.
Dus door de rookgassen uit de ketel zo ver mogelijk terug te koelen. Dit laatste is vrij normaal bij een gasgestookte ketel (HR+) maar heel zeldzaam bij houtgestookte ketels.
Ik wil de keuze kunnen maken om die extra gewonnen warmte in te zetten voor de droging of als extra rendement aan het te verwarmen water toe te voegen.

Dutch John schreef:Allereerst wordt het lastiger om hogere verbrandingstemperaturen te bereiken, omdat de waterverdamping energie rooft op een moment dat je het eigenlijk niet wilt.

Mee eens. Althans in een "normaal" gestookt houtvuur. Daarmee bedoel ik een goed gestapeld vuur dat van boven naar beneden wegbrandt.
Wat ik in mijn brander observeer is iets anders,
Bij het ontsteken ligt er een hoop brandstof met een volume van geschat een flinke steelpan. Hier tegenaan komt zo'n wax-aanmaakblokje.
Wanneer dit bultje rokend vlam vat komt de beluchting erbij. Door de beluchting ontstaat er een felgele vlam van 30-50 cm lang.
Tegelijkertijd wordt er nieuwe brandstof tegenaan en deels overheen aangevoerd.
En hierdoor ontstaat er een felle gloeiende massa halverwege de brander die van onderaf belucht wordt en secundair via de zijkanten.
Het materiaal wordt als het ware kort voor ontbranding voorgedroogd voor dat het werkelijk verbrand.
Wanneer ik meer lucht geef dan ontstaan er blauwe scherpe vlammen en vonken. De brandstof heeft nu de neiging weggeblazen te worden.
De fabrikant adviseert ook om onder dit punt te blijven maar wel een heldere vlam te laten ontstaan.
Afstelling is eigenlijk simpel, het is de combinatie van hoeveelheid lucht gecombineerd met de interval van de toevoer.
De kunst is om die brandende bult op dezelfde plek te houden.
Voer je te weinig aan dan brandt het naar achteren met het risico van terugbrand in de vijzel en voer je teveel aan druk je het vuur langzaam van de brander af.
Het moge ook duidelijk zijn dat een constante samenstelling en grootte van de brandstof essentieel is.

Dutch John schreef:Ten tweede kan de uit het hout ontwijkende waterdamp de toevoer van zuurstofmoleculen hinderen, waardoor geen optimale oxidatie ontstaat.

Niet mee eens, uitleg hierboven.

Dutch John schreef:Natuurlijk spelen beide factoren een mindere rol in geblazen ketels.

IK denk dat een plaatje van de as meer zegt dan een A4 tekst. Zal m'n best doen.

Dutch John schreef:Daarnaast is er nat hout en nat hout

Nat is bij mij vers gezaagde wilg, daar loopt het vocht uit.
Droog is bij mij opslag- en stookdroog, geschat rond de 20% gewicht vocht. (met nadruk geschat)
Laurierblad knispert licht, dunnen wilgentwijgjes breken (dit is anders taaie rommel), Het stuift in de hamermolen en bij het vullen van de bunker en het schimmelt niet.
Voor mij een teken dat ik rond dan wel onder die 20% zit.
En het belangrijkste, de brandstof brandt met nauwelijks rookontwikkeling, wanneer de brander goed op gang is.

Jan

Eerste indruk van de brander na ongeveer 3 uur handmatige stook.
Op dit moment leg ik de elektrische installatie aan dus de regeling is niet in bedrijf. Er zitten wat zwarte onverbrande delen in de verder bijna witte as. Dit als gevolg van het handmatig wegschuiven van het vuur naar het uiteinde van de brander aan het einde van de stook zodat het uit kon gloeien.
De witte as is bijna gewichtloos zoals van papier. De brander zonder kap.
De dikke zwarte punt links in het aanvoerkanaal is de kop van de aanvoervijzel en geen verkoolde brandstof, moest zelf ook even kijken.
Goed te zien is nu de onder- en zijbeluchting.
Ook is te zien dat de brander een beweegbaar rooster heeft wat bestaat uit twee vlakke platen die over elkaar schuiven, extern aangedreven.
Een dergelijke voorziening was een voorwaarde voor mij omdat ik slakvorming verwacht door het relatief grote aandeel bast, blad en ander gedroogd groen.
Hierin zitten veel slakvormende mineralen.
Het materiaal is een vrij harde gietijzersoort, enkel een steenboortje hield het enigszins uit bij het uitboren van de gaatjes.

Jan , nog even een vraag over het telen van de wilg ,je doet elk jaar mest aan de voet van de stekken ,heb je dan geen last van woelmuizen , en kunnen de wilgen de mest zo opnemen of moet dit eerst omgezet worden .
Een gedeelte van de wilgen die hier staan doet het veel beter dan de rest ,die rest heb ik voorzien van compost om de voet ,ik had niet genoeg om alles te doen dus de laatste rijen hebben niets gehad .
Als stalmest goed opgenomen wordt ga ik de voorste rij bemesten .
het hout laat ik zo dik worden omdat ik een gewone kachel stook ,het dikke hout zal gekloofd moeten worden dun spul zal ik tot takkenbossen binden ,ook het vlechten is een van de dingen die we met wilg doen .
Dit winter zal ik ook een gedeelte gaan knotten ,de onderstammen probeer ik zo te zagen dat ze te knotten zijn op sta hoogte .
Ik heb ze nu 7 meter uit elkaar staan er zijn wat dood gegaan dus de rechte staken zet ik ook op voor nieuwe wilgen .
Misschien is 3,5 m tussenafstand ook wel genoeg en dan kan ik er nog heel wat aanplanten .
De grond is hier erg droog ,40 cm zwarte grond dan 50 a 60 cm geel zand en op sommige plekken leem ,de staken zo in de grond zetten wil hier niet ,ik zet ze eerst in met water gevulde tonnen zodat ze worteltjes krijgen ,hierna boor ik gaten zet de staak er in en vul dan het gat met bemeste tuingrond aan ,om de paar dagen geef ik ze het eerste jaar water ,hierna moeten ze het zelf doen .
Het is omslachtig ,maar ze gewoon in de grond zetten heb ik geprobeerd ook met beschadigingen op de bast ,alles gaat dan dood .

Zeker mooi Jan.
Blijf je de Frohling wel er naast houden?

Je hebt altijd in het sloophout staan wroeten. Nooit overwogen om met schoon stamhout te werken, al dan niet zelf geveld? Ik zelf heb een redelijke hekel aan dat sloophout. Het zit altijd in elkaar gedraaid, er steken spijkers uit of andere scherpe dingen. Net als met pallethout. Containers vol te krijgen. Ondanks het gemak dat het thuis gestort wordt.
Daarentegen, oogst van eigen erf is wel ultiem.

jwardenier schreef:eb je dan geen last van woelmuizen

Er zullen ongetwijfeld muizen zitten, maar ik heb er geen last of schade van. Wanneer ik er zo over nadenk, ik heb ook al een jaar of wat geen enkele mollenbult meer.
Ik denk dat mijn "gentle Giant" hier meer van af weet.

jwardenier schreef:en kunnen de wilgen de mest zo opnemen of moet dit eerst omgezet worden .

We gebruiken paardemest die 1 keer is omgezet en dus een jaar oud is. Dat zit helemaal vol met rode wormen. Onze wilgen gedijen er uitstekend op.

jwardenier schreef:Een gedeelte van de wilgen die hier staan doet het veel beter dan de rest

Herkenbaar. De 50 "Moederwilgen" waar bijna al mijn andere wilgen uit gestekt zijn waren oorspronkelijk de zelfde maat toen dit geplant werd.
Bij ongeveer 10 stuks heb ik een aantal jaren een opslag gehad van leemhoudende grond. Deze wilgen zijn bijna de helft dikker dan de anderen.
Of dat van invloed is geweest? ik heb me er wel over verbaasd.

jwardenier schreef:Dit winter zal ik ook een gedeelte gaan knotten ,de onderstammen probeer ik zo te zagen dat ze te knotten zijn op sta hoogte .

februari tot eind maart knot ik, en wanneer er geen vorst in de grond zit spuit ik dan ook de stekken in de grond. Boren wil ook maar slaat wat moeizamer aan. Knotten doe ik op ooghoogte, om ook de sierwaarde van de wilg te behouden. Puur productietechnisch gezien zou ik op "kulhoogte" knotten.
Bij mij speelt de erfinrichting ook een behoorlijke rol. Het maken van doorgangen en erfafscheidingen.

jwardenier schreef:Ik heb ze nu 7 meter uit elkaar staan er zijn wat dood gegaan dus de rechte staken zet ik ook op voor nieuwe wilgen .
Misschien is 3,5 m tussenafstand ook wel genoeg en dan kan ik er nog heel wat aanplanten .

De eerste stekken heb ik op 5 meter gezet en dat is vrij ruim. 2-3 meter kan volgens mij zonder problemen.
Ik heb ook een proef gedaan met 30 cm afstand in een poging ze met elkaar te laten vergroeien. Dit wil dus niet. Volgens mij moet je niet krapper planten dan een meter.

jwardenier schreef:De grond is hier erg droog ,40 cm zwarte grond dan 50 a 60 cm geel zand en op sommige plekken leem ,de staken zo in de grond zetten wil hier niet ,ik zet ze eerst in met water gevulde tonnen zodat ze worteltjes krijgen ,hierna boor ik gaten zet de staak er in en vul dan het gat met bemeste tuingrond aan ,om de paar dagen geef ik ze het eerste jaar water ,hierna moeten ze het zelf doen .
Het is omslachtig ,maar ze gewoon in de grond zetten heb ik geprobeerd ook met beschadigingen op de bast ,alles gaat dan dood .

Daar ben ik juist helemaal van afgestapt.
Ik wortel niets voor en beschadig ook geen bast. In de winter zit het grondwater ruim beneden de 1.5 meter.
Wat ik wel doe is een stek minimaal 1.25 meter diep en zo vast mogelijk in de grond zetten. liefst aanslempen met water. Vandaar dat ik het plantgat met een gierketel spuit,stek erin en dicht laten zakken.
Werkt snel en efficiënt. maar wat volgens mij het belangrijkste is, is dat de stek zo vast mogelijk is de grond zit. Wanneer die kleine worteltjes gevormd worden zijn die heel teer en bros en mijn gevoel zegt dat die bij beweging van de stek door de wind afbreken. na verloop van tijd "verhouten" de wortels zich en staat de stek goed vast.
De uitval die ik heb zijn de stekken waar beweging in blijft zitten of overmatig in de wind staan en zo verdraaien in de grond.

jwardenier schreef:De grond is hier erg droog ,40 cm zwarte grond dan 50 a 60 cm geel zand en op sommige plekken leem ,

Zou erg blij zijn met een dergelijke dikke laag teelaarde. de helft komt eerst bij mij, daarna minimaal een dikke meter klapzand (straatzand) met daaronder ijzeroer en/of een leemlaag.

Stekken selecteer ik op rechtheid waarbij de onderkant minimaal 5-6 cm doorsnede moet hebben.
Ook mooie rechte stammen van 10 - 12 cm en 3.5 meter lang gaan zo de grond weer in. op de dunnere stekken laat ik de pluim met blad staan, de dikkere stekken zijn kaal gezaagde stammen.

JantjeV8 schreef:Blijf je de Frohling wel er naast houden?

Nog niet bekend, Ik heb best wel moeite om afscheid te nemen van een dijk van een ketel die ruim 32.000 uur op de teller heeft staan zonder noemenswaardige problemen.
Pallets zijn ondingen, heb het bijna altijd geweigerd, tenzij in handzame stukken gezaagd.
De rest van mijn sloophout was doorgaans dik hout, grenen gebinten, spanten, muurplaten en sporen, vloerbalken
Bak schnitzels voor de slopers af en toe deed wonderen, alles bleef heel en werd met de sloopgrijper netjes geladen en afgekort op containerlengte.
En dan in 1 rit, 2 keer 38 M3 tegelijk.
Eigenlijk geen klagen.

Mijn topic verdween bijna van de lijst met actieve onderwerpen.
Tijd voor een kleine update.
Een overzicht van de installatie. Het blijft wat moeizaam plaatjes schieten met led licht, vandaar de matige kwaliteit.
Op de voorgrond een deel van de hamermolen waarmee het grove materiaal verder verkleint wordt.
Tegen de achterwand links de groene bunker welke de de ketel van brandstof voorziet met een horizontale vijzel, welke in de brander uitkomt.
In het midden de ketel, een Veto van 120 kW, dit vermogen is terug geregeld naar ongeveer 40-50 kW.
Rechts de buffertank, vanwaar we onder de grond door gaan richting woning.

Nog aan te leggen is het rookkanaal en de condensor.
Onderdelen komen komende week.
Isolatie van het geheel, leidingen en extra isolatie buffer en ketel gebeurt nadat alles geruime tijd in bedrijf is en absoluut lekvrij is. Detail van de aansluitingen aan de buffertank.
Vulling van de tank is over de top.
De verticale leiding is de retour uit de woning.
De dikke horizontale leiding is de retour richting laddomat/ketel
Benieuwd of iemand de werking van de buffer kan doorgronden.
Heel sneaky staat de expansietank verstopt achter het witte schot.

Voor nu is alles aan deze kant waterzijdig aangesloten en dicht.
Elektrisch is alles af en de besturing werkt naar behoren.
Een proefstook vanmiddag in automatisch bedrijf ging zonder problemen, de ketel liet zich moeiteloos afregelen.

Nu de ketel nog voorzien van de aandrijving voor het beweegbaar rooster in de brander, dit is een optie evenals de automatisch asverwijdering.
De voorbereiding is er al en er is zonder goed te werken, het komt er zeer zeker op.

Jan

Prachtig werk Jan! Maarheuuu...ik heb maar een vermogen nodig van nog geen 7Kw om 575m³ méér dan warm te houden.
Het beweegbare rooster heb ik opgelost door een nok op de as van de aanvoervijzel, daar een tuimelaar op die middels een scharnierpunt verbonden is met een stang naar de asla.
Enkele wasmachine-trommel veren die de asla terug op haar plaats trekken (slaan eerder, maar dan valt de as goed in de opvangbak er onder) Zo spaar ik een motor uit en werkt het systeem feilloos.
Een automatische reiniging van de wisselaar staat nog op het verlanglijstje (maar dan bouw ik een compleet andere brander met buizenwisselaar)

Johndc schreef:ik heb maar een vermogen nodig van nog geen 7Kw om 575m³ méér dan warm te houden.

Dat ga ik in de huidige toestand van onze boerderij niet redden. In de winterperiode gaat het eerder richting 40-50 kW.
Daarbij komt ook dat wij een vrij hoog verbruik van warm water hebben met 3 bijna dagelijks douchenden.
Paardehouderij en metaalbewerking zijn niet bepaald de schoonste beroepen.

Ik vind het jaloersmakend dat je in staat bent om je energieverbruik middels isolatie zo naar beneden te krijgen.
Maar het enige wat wij nu nog kunnen doen is grootschalige dakisolatie. Dat zal zeker een slok op een borrel schelen maar het verbruik niet terugdringen richting wat jij bereikt.
Vloerisolatie is geen optie, onze vloeren liggen in het zand. Enkel compleet vervangen is dan een mogelijkheid.

Wat de oplossing van je beweegbare rooster betreft, heel interessant, post eens een plaatje.
Kan maar zo zijn dat ik een kopieer-actie pleeg.

Wat het verbruik betreft, ik heb op dit moment ongeveer 250 liter haksel verstookt in 2 beurten, ruim 10 uur stoken.
Vrij licht spul afkomstig van onze laurierhaag, heeft een groot aandeel blad.
750 liter water in de buffer op 80 graden en 350 in de ketel.
Gevoelsmatig valt mij dit mee.

Jan

Ach, afgaande op het afvalhout-aanbod dat hier aankomt had het misschien beter geweest van wat minder isolatie. Ik verzuip gewoon in al dat hout en schavelingen/zaagsel.
Een fotoke zal even moeten wachten maar het is vrij simpel opgebouwd. Het rooster zit al zeker onder de aanvoervijzel, dus een stang vanaf het rooster naar het begin van je vijzel. Daar heb ik aan de zijkant van de vijzelbuis een bevestiging gelast waar de tuimelaar aan vast kan. Die tuimelaar raakt de as van de vijzel, waar een nok op staat. Iedere omwenteling van de vijzel-as zorgt voor een beweging van het rooster. Simpel maar doeltreffend!