Nieuwe avonturen, nieuwe plaatjes. En ik zat met een probleem, maar weet het aan de verkeerde oorzaak.
Effe opnieuw...
Ik heb met gebruikmaking van het bestaande materiaal een andere syphon rocket gefrabriceerd. Die zag er ongeveer zo uit:
Een rechte vuurtunnel van maar 50 mm lang, overgaand in een kuil van 50 mm diep met schuine kanten en een hangend schot met schuine kant midden boven de kuil. De sleuf voor de 2e luchtstroom bevindt zich nu buiten de buis, er is een soort dubbele wand boven gelast die twee keer zo breed is als de sleuf van 5 mm. Over de tunnel en om de stookbus ligt isolatie, op het bovenste deel van 60 mm na. Om al die iso zit een pindablik, met het deksel 10 mm onder de rand van de stookbus. In het deksel zit een vierkant gat dat alleen de opening van de stookbus vrijlaat. De toevoer van de 2e stroom bevindt zich in de voorkant van het pindablik tussen de isolatie en het deksel. Zo ontstaat er een omsloten ruimte om de stookbus waar voortdurend lucht doorheen stroomt. Het effect is een vuurtje dat minder snel omhoog kruipt en verbrandings lucht die wordt voorverwarmd.
Met op 29 juli en de dagen erna geen resultaten waar ik blij van werd.
De gemiddelden van deze stook waren: O2 11,0 %, rendement 88,2 %, CO 901 ppm, eind temp 125 graden C. Maar die enorme sprongen in de CO lijn deden mijn humeur geen goed. En erger nog: naarmate er meer getest werd leken de resultaten slechter te worden.
Een van de weinige dingen die gemakkelijk gewijzigd kon worden was de diepte van de syphon. Dat heb ik met vermiculiet/klei gedaan, een hand kon ik er nog net in krijgen en op de tast heb ik het ding gewijzigd naar ongeveer deze layout.
Nu was er dus een tijdelijke vernauwing van ongeveer 40%. Zonder te meten heb ik het ding droog gestookt en toen weer een paar nieuwe testruns uitgevoerd. Een voorbeeld van de grafieken die werden geproduceerd:
Geen fraaie toestand, de CO lijn ging huizenhoog op en neer en de gemiddelden waren navenant: O2 8,8 %, rendement 91,2 %, CO 2650 ppm, eind temp 113 graden C. Het rendement is best hoog, voornamelijk veroorzaakt door het lage zuurstof niveau. Bij een gelegenheid zag ik dat zakken tot een percentage van 3,5, een nieuw record. Maar de peiken van de CO gingen rustig door tot 130.000 ppm, dat kun je wel ondermaatse prestatie noemen.
Ten einde raad heb ik de vermiculiet er weer met mijn vingers uitgekrabt, in de hoop dat het daarna beter zou gaan want ik weet de problemen aan de vernauwing in combinatie met een waarschijnlijk te kleine 2e luchtstroom. Helaas, als je denkt de oorzaak te weten wordt je door de realiteit uitgelachen; dit was het dus ook al niet, getuige de onderstaande grafiek.
Dit ging zo mogelijk nog rottiger, pas na 45 minuten leek de zaak op temperatuur te komen en de twee vlakke stukken in de CO lijn waren maar elk 5 minuten lang...
Maar het was erg warm buiten, de trek van de schoorsteen was gering, het vuur kroop op met een sneltreinvaart en af en toe kwam er zelfs
rook! uit de schoorsteen. Waarom de resultaten steeds slechter waren ontging me ten enen male. Ik heb het probleem een dag lang helemaal uit mijn hoofd gebannen met boeken lezen en domme computer spelletjes doen.
Maar vanochtend, heel vroeg, meende ik opeens een oorzaak gevonden te hebben. Het leek of de 2e luchtstroom steeds verder te kort kwam, de resultaten begonnen zowaar te lijken op de allereerste versies zonder dat schotje in de stookbus. Dan zou er intern in het ding dus iets moeten veranderen. De sleuf zou geblokkerd kunnen zijn of de binnenkomende lucht ging niet de sleuf in, maar via de isolatie naar de afvoer die er vlak bij zit. Kortom, het bleek dat laatste te zijn, boven de burn tunnel zit een gat in de vuilnisbak die alleen is opgevuld met isolatie. Die is luchtig, niet gasdicht en bovendien, door al dat verhitten en weer afkoelen was de vermiculiet een beetje ingeklonken. En maakte een kortsluit mogelijk tussen de 2e luchtinlaat en de afvoer, waardoor het vuur helemaal geen 2e stroom meer kreeg toegediend.
OK, dat is nu verholpen met een stukje blik en wat vermiculiet en flink wat klei om alles af te sluiten. De eerste stook daarna, van afgelopen middag, gaf deze grafiek:
Gemiddelden van deze run waren O2 11,3 %, eff. 89,0 %, CO 398 ppm, eind temp 144 graden C. Opwarmtijd aan de hand van de grafiek 25 minuten, de smalle pieken liggen ongeveer 15 minuten uit elkaar wanneer er weer nieuw hout toegevoegd wordt, na 70 minuten wordt de interne temperatuur zo hoog dat de verbranding toch weer instabiel wordt. Daar trek ik de conclusie uit dat de 2e stroom nog wel wat groter kan, niet veel, maar pakweg 50%.
Volgende doel: weer die vermiculiet/klei er in prutsen en testen wat de vernauwing voor effect heeft.
